و همیشه واست دعا می کردم و.....                                                                    

ولی بعد یه مدت فهمیدم که خلایق هرچه لایق.....                                                  

تو کما هستی بهتر سعی نکنی........  

اولش که خواسته و ناخواسته وارد بحثی شدم و اون داستان ها پیش اومد،  فکر می کردم آدم هایی که تو وبلاگ جامعه و من پیام گذاشتن اکثراً آدمهای تحصیلکرده و فرهیخته ای هستن لذا به همین دلیل میشه این موضوع را بازش کرد و به نتیجه رسید! بحث و تبادل نظر باعث یادگرفتن همه طرف های بحث هستش، مثلاً خود بنده واقعاً بلد نبودم وقتی تو بحث کم میارم و طرف مستدل داره جلو میره بزنم به کوچه فرعی و محکومش کنم به این که تو خشونت کلامی داری!!! اما اینجا یاد گرفتم و شاید بعداً استفاده کنم. این حداقل نتیجه ایه که خود من بدست آوردم. یا اینکه از نظرات یکی از دوستان که روش بدست آوردن دل همسرشون رو با تقسیم دارایی هاشون توضیح داده بود فهمیدم که من هم باید برای کاهش نگرانی های احتمالی همسرم اقداماتی بکنم البته به روش خودم، چون من از قبل تر به این فکر افتاده بودم باید براش روشن کنم که اگر یک ساعت دیگه به هر دلیل زنده نبودم چه پیش بینی هایی کردم و چه منابع مالی در اختیارش خواهد بود و دیگه اینکه من باشم یا نباشم ایلیا رو باید تربیت کنه و به نتیجه برسونه! دیگه اینکه برای چندمین بار تجربه کردم بحث با خانم ها بسیار سخت از آقایونه چون اونها نکته بین تر هستند و بازه لغاتی که تک پهلو و دو پهلو استفاده می کنند خیلی فراتر از توانمندی های خیلی از آقایونه! بهم ثابت شد که عقیدم در خصوص بد بودن دامن زدن به مکتب فمینیسم تو ایران عقیده درستیه و موافقین این نظریه اگر چه عملاً عقیده شون رو بروز میدن اما از اعتراف به اون خودداری میکنن! همچنین بهم ثابت شد که این دوستان بیشتر به خاطر احساس طرفدار این عقیده و طرز فکر هستن و علیرغم تلاشی که کردن هیچکدومشون استدلال قابل اعتنا و همه پسندی نداشتن یا حداقل بلد نبودن یا نتونستن بیان کنن! 

اما نکته ای که باعث شد کم بیارم بی ادبی و بی حرمتی یکی دو نفر آدم پر ادعای کم محتوا بود که از قضا خودشون رو طرفدار خانم آهنگر هم معرفی کردن! اونها با اینکه بر اثر بازدید می دونستن یا راهنمایی شده بودن که اینجا یک وبلاگ خانوادگی هستش به جای بحث منطقی و جوانمردانه به توهین و تهدید و ارعاب پرداختند. اول سعی کردم منطقی و بعد احساسی جواب بدم اما بعداز گذشت مدت زمانی و تفکر در موضوع به این نتیجه رسیدم که این ها را هر چقدر هم جواب بدهی اهل بحث و منطق نیستند، این ها اهل توهین هستن! ما هم که مهندس هستیم و برای خودمان شخصیت داریم، درست است که شخصیتی عمل گرا داریم و قدرت هر گونه پاسخگویی و منکوب کردن توهین کنندگان را داریم اما دوست نداریم که حرفمان اینطوری ادامه پیدا کند!

بسیار خوب اصلاً اصراری به ادامه بحث نیست، ما  آنچه را که باعث ناراحتی بود را روشن و واضح نوشتیم که حقمان بود! اهل بکارگیری فحش و لغات رکیک نیز نیستیم حداقل در اینجا!  لذا با عذر خواهی از دوستانی که لاجرم آن لغات ناشایست را دیدند و خواندند پستی را که در جواب شازده نوشته بودیم را حذف میکنیم و بحث را هم همین جا خاتمه می دهیم.

البته آنچه به این به اصطلاح شازده بی ادب گفتم حقش بود و این را به این خاطر نوشتم که فکر نکند به خاطر تهدید او چنین شده است. موضع بنده در قبال ایشان همان است که بود! 

اولش که خواسته و ناخواسته وارد بحثی شدم و اون داستان ها پیش اومد،  فکر می کردم میشه این موضوع را بازش کرد و به نتیجه رسید! زیرا بحث و تبادل نظر باعث یادگرفتن همه طرف های بحث میشه، مثلاً خود بنده واقعاً بلد نبودم وقتی تو بحث کم میارم و طرف مستدل داره جلو میره، بزنم به کوچه فرعی و محکومش کنم به این که تو خشونت کلامی داری!!! اما اینجا این تکنیک رو یاد گرفتم و شاید بعداً استفاده کنم. این حداقل نتیجه ایه که خود من بدست آوردم. یا اینکه از نظرات یکی از دوستان که روش بدست آوردن دل همسرشون رو با تقسیم دارایی هاشون توضیح داده بود، فهمیدم که من هم باید برای کاهش نگرانی های احتمالی همسرم اقداماتی بکنم، البته به روش خودم، چون من از قبل تر به این فکر افتاده بودم، اما بهتره براش روشن کنم که اگر یک ساعت دیگه به هر دلیل زنده نبودم چه پیش بینی هایی کردم و چه منابع مالی در اختیارش خواهد بود و دیگه اینکه من باشم یا نباشم ایلیا رو باید تربیت کنه و به نتیجه برسونه! دیگه اینکه برای چندمین بار تجربه کردم بحث با خانم ها بسیار سخت تر از آقایونه چون اونها نکته بین تر هستند و بازه کلماتی که تک پهلو و دو پهلو استفاده می کنند خیلی فراتر از توانمندی های خیلی از آقایونه! لذا پاسخگویی به اونها هم دشواری بیشتر و صد البته ظرافت های خاص خودش رو می طلبه.

همچنین بهم ثابت شد که عقیده ام در خصوص بد بودن موضوع "دامن زدن به مکتب فمینیسم تو ایران" عقیده درستیه و موافقین این نظریه اگر چه عملاً و در حرکات و گفتارشون عقیده شون رو بروز میدن، اما از اعتراف به اون خودداری میکنن! 

علاوه بر اون  بهم ثابت شد که این دوستان بیشتر به خاطر احساس طرفدار این عقیده و طرز فکر هستن و علیرغم تلاشی که کردن هیچکدومشون استدلال قابل اعتنا و همه پسندی نداشتن یا حداقل بلد نبودن یا نتونستن بیان کنن! 

اما نکته ای که باعث شد کم بیارم، بی ادبی و بی حرمتی یکی دو نفر آدم پر ادعای کم محتوا بود! اونها به جای بحث منطقی و جوانمردانه به توهین و تهدید پرداختند. اول سعی کردم منطقی و بعد احساسی جواب بدم اما بعداز گذشت مدت زمانی و تفکر در موضوع به این نتیجه رسیدم که این ها را هر چقدر هم جواب بدهی اهل بحث و منطق نیستند، فایده ندارد! ما هم که مهندس هستیم و برای خودمان شخصیت داریم، فلذا تصمیم مان این شد:

بسیار خوب اصلاً اصراری به ادامه بحث نیست، ما  عقیده خود را در دو پست قبلی روشن و واضح نوشتیم که البته حقمان بود! لذا با عذر خواهی از دوستان بحث را هم همین جا خاتمه می دهیم. مهم آن است که خداوند ناظر بر افکار، عقاید و افعال ماست و بنده در این داستان احساس می کنم در سمت حق قدم برداشته ام.

بنابراین بطور خلاصه چون هدف بنده کار فرهنگی و بحث بر سر یک عقیده بود اما موضوع منحرف شد ترجیح دادیم از ادامه مسیری که منجر به نتیجه نیست خودداری کنیم. والسلام

پی نوشت: با تشکر از پیغام های خصوصی دوستان، مخصوصاً از "یک فرد مطلع" و "محمد" و سایر دوستانی که به این جانب محبت داشتند!

محک: به کودکان سرطانی بدون صرف هیچ هزینه ای کمک کنید

خیلی از کودکان وقتی که به دنیا میان، حتی طعم یه لحظه سالم بودن رو نمی‌کشن و لحظه‌ای آرامش در کنار خانواده رو ندارن.  چقدر درد آور است فرزند، خواهر، برادر یا نوه خانواده‌ای به بیماری مبتلا شوند که آرامش و حس خوشحالی رو از آن خانواده بگیرد و آن خانواده از پس هزینه‌های درمان این بیماری بر نیایند. همیشه برای انجام کار خیر احتیاج نیست ما از نظر مالی به این جور کودکان کمک کنیم و خیلی راه‌های دیگری وجود دارد که از نظر مالی خیلی مهم‌تر هستند و اون حمایت من و شما و همه افرادی هستند که از بیماری این جور کودکان خبر داریم.

حال شما را با موسسه خیریه‌ای آشنا می‌کنیم که بهترین مکان را برای کودکان سرطانی را به وجود آورده است:

موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان “محک” به عنوان يک سازمان غيردولتي، غيرانتفاعي و غيرسياسي در سال 1370 با شماره 6567 به ثبت رسيد و از همان زمان فعاليت رسمي خود را جهت تسکين آلام کودکان مبتلا به سرطان و خانواده‌هاي آنان آغاز نمود.

از همان ابتداي تاسيس، به پشتوانه حضور خالصانه موسسان متخصص و پاک نيت، موسسه “محک” توانست ظرف کمتر از يک دهه با بهره گيري از اعتماد و حمايت‌هاي آحاد مردم و سخت کوشي اعضاي داوطلب و اعمال روش‌هاي علمي و تخصصي در مراقبت‌هاي ويژه از بيماران و خانواده‌هاي آنان در کنار پيشرفت‌هاي علم پزشکي آمار مرگ و مير را از 75 درصد در دهه 60، به 25درصد در دهه80 برساند.

موضوع فعاليت مؤسسه محک، انجام امور خيريه در زمينه‌هاي پزشکي، پژوهشي، پيشگيري، درماني، خدماتي، بهداشتي، بيمارستاني، رفاهي و صرفا در جهت حمايت از کودکان مبتلا به سرطان مي‌باشد.

محک تبلوري از ايفاي نقش مشارکت مردمي در جامعه است که در بخش اول اساسي‌ترين شعار محک يعني ”ما را ياري دهيد و از ما ياري بخواهيد” بر آن تصريح شده است.

موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان “محک” توانسته است در طول 16 سال فعاليت خود بالغ بر 11000 کودک مبتلا به سرطان را تحت حمايت قرار داده و امکان ساخت بيمارستان فوق تخصصي سرطان کودکان “محک” را فراهم آورد.

خوب کسانی که از نظر مالی می‌توانند به این کودکان کمک کنند، از لینک زیر وارد سایت بشن:

www.mahak-charity.Org

و حالا کسانی که نمی‌توانند از نظر مالی کمک کنند، چه کاری می‌توانند انجام بدهند:

همون طور که می‌دانید ممکنه خیلی از افراد این صفحه را بخوانند و به کمک این موسسه بشتابند؛ پس ما باید کاری کنیم که این صفحه را خیلی از افراد ببینند.

اولین راه این است که این صفحه را به دوستان خود میل کنید. ممکنه شما با چند نفر فقط ارتباط دارید. ممکنه حتی شما ایمیل یکی از دوستانتان را دارید، به آن دوست خود فقط  بتوانید میل بزنید.

  بعضی‌ها هم ممکن است صدها ایمیل از دوستان خود داشته باشن. به آن ها میل بزنند. مهم فرستادن میل به دیگران است و تعداد آن مهم نیست. اگر همین کار ادامه پیدا کند، زنجیره‌ای از ایمیل‌ها به وجود می‌آید که باعث می‌شود تمام ایرانیانی که در اینترنت هستند، این صفحه رو بیینند.

راه دوم این است که این صفحه را در سایت یا وبلاگ خود قرار بدید ، تا افراد بیشتری این صفحه رو ببینند.

به امید دنیایی شاد برای همه ی کودکان مبتلا به سرطان